Իտալական գրականություն

Դինո Բուցատի — 1906 — 1972թթ.

Առնետները

Իմ կարծիքը

Ես կարծում եմ, որ այս պատմվածքը ասում էր, որ երբ մարդ իրենից թույլերին ճնշում է կգա մի ժամանակ, որ թույլը քեզ կճնշի:

Երգը պատերազմի

Իմ կարծիքը

Իմ կարծիքով զինվորաները համառորեն իրենց երգն էին ընտրում և երգում, բայց իրենց համառի տակ ճակատագիր կար:

Ճագարներ լուսնի տակ

Մարդու կյանքում միշտ դժվարություններ է եղել և միշտ էլ կլինի: Բայց կան մարդիկ ովքեր ընտրում են այնպիսի ճանապարհ, որտեղ չկան թակարդներ: Դա սերն է բոլորի հանդեպ: Բայց ես բոլորին չե, որ սիրում եմ…

Կորսված օրերը

Կան բաներ, որոնք մարդին չեն կարևորում դրանց առժևորությունը, բայց դրանք կյանքի մի մասն են կազմում:

Մարդը, որ ուզեց ապաքինվել

Մի պատմություն, որը կազմում է կյանքիս մեկ հինգերորդ մասը

Ազնվական եղիր ու մի ըմբոշխնիր կյանքի բարիքները: Այս իմ խոսքերի վրա այնքան լաց կուգաս: Կգա…իհարկե մի օր կգա ու կտեսնես թե ինչպես ես սատանի նման վառել հին ու ամենակարևոր օրերը: Կամ թե չէ զսպել ես քեզ չվառել դրանք և ուժեղ գտնվել դրանց հանդեպ: Ինչպիսի երջանկություն և ինչպիսի կորցրած երջանկություն, որ ստիպեց ինձ անել դա, կամ թե չէ անմտածունակ ու միամիտ եղա, որ թողեցի փաղցնեն կյանքիս մանկության երջանկության ամենապարզ, բայց ինձ համար ամենաթանկ օրերը: Ինչպես կարողացա… Ինչքան միամիտ եղա այդ պահին: Հիմա չկա այն օրը, որ տուն մտնելուն պես ցատկում էին գիրկս և լիզում: Դու էիր, որ տղուր պահերին կարիքդ էի զգում: Միգուցե տխրությունս հենց քո պատճառով էր, դրա համար: Հիմա կարող էիր կողքիս լինել եթե չթողեի քեզ գնալ: Գնալ կյանքի պարզ ու ձանձրալի ճանապարհով: Ոչինչ հիմա ուրախ եմ, որ ապրում ես իմ սրտում, բայց ոչ ուժով քո նախկին: Դեռ սիրում եմ քեզ տակավին իմ շունիկ, բայց չեմ զգա այն օրերը , որ ապրում էիր հենց իմ կողքին: Արցունքներս ջրհեղեղ էին դարձել երբ զգացի, որ կամաց կամաց հեց առաջին վարկյանից, որ հանդիպեցի քեզ Շունս: Իմ Ռեմբո: Կարծես փարվանա լիճն էր ծփում հստակ ինչպես արտասունք: Դու ես մեղավոր: Դու չպետք է գնայիր ինձնից հեռու այնքան հեռու ես, որ չեմ զգում քեզ: Չէ… Ես եմ մեղավոր Ես եմ թողել նրան, ես եմ ստիպել նրան հեռանալ այստեղից: Այնքան ստիպեցի նրան վնգստալ: Նա ինձ իր տերն էր համարում և սիրում: Երբ ես հեռանում էի նրանից այնքան էր լաց լինում, կարծես նրա մայրը լինեի: Միգուցե կարելի է հեռացնել այսքան մոտ գտնվող բարեկամների, բայց սիրող բարեկամների: Ամեն օր ես նրա հետ կռվում էի նա ինձ էր կծում, ես նրա վրա բարկանում էի: Տունը ամբողջությամբ տակն ու վրա էի անում, որ հանեմ նրա բերանից այն ուտելիքը կամ այն ինչ-որ վերցրել էր գետնից և ուտում: Ինչու եմ արդարանում եթե ես եմ մեղավոր: Ստացվում է ես դուրս եկա որպես մեղավոր, բայց տարօրինակն այն էր, որ միայն ես եմ ինձ մեղավոր համարում: Այլևս չեմ զգում քեզ: Ինչու չեմ զգում: Մինչև այս պահը այնպես էի զգում քեզ կարծեղ կողքիս լինեիր: Բայց իրականում կողքիս չէիր: Հեռու էիր ինձնից այնքան ինչքան սերը ատելությունից, պայքարը հիասթափությունից:

Թարգմանում ենք ԲՈՒՑԱՏԻ

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s